پلی استر اصلاح شده

در مقایسه با الیاف طبیعی، پلی استر دارای معایبی مانند رطوبت کم، نفوذپذیری ضعیف هوا، رنگ پذیری ضعیف، پر شدن آسان، کرک شدن و لکه شدن آسان است. به منظور بهبود این کاستی ها، روش های اصلاح شیمیایی و تغییر شکل فیزیکی اتخاذ می شود. روش های اصلاح شیمیایی عبارتند از:
① مونومرها یا الیگومرهای پلی اتیلن گلیکول را با گروه های آبدوست کوپلیمر کنید که می تواند نرخ جذب رطوبت الیاف را افزایش دهد.
② افزودن مونومرهایی با خواص ضد الکتریسیته ساکن برای کوپلیمریزاسیون می تواند خواص آنتی استاتیک و ضد لک الیاف را بهبود بخشد.
③ ترکیبات حاوی فسفر، هالوژن و آنتیموان را برای بهبود مقاومت در برابر احتراق الیاف اضافه کنید.
④استفاده از ریسندگی پلی استر با درجه پلیمریزاسیون کمتر برای بهبود توانایی ضد پیلینگ.
⑤ با مونومرهای گروه های رنگ دوست (مانند سولفونات و غیره) کوپلیمریزه کنید تا عملکرد رنگرزی الیاف بهبود یابد.
پس از تغییر شکل فیزیکی، پلی استرهای مختلف با شکل خاص، کامپوزیت ریسندگی با سایر پلیمرهای بالا، پلی استرهای رنگی، پلی استرهای دنیر ریز و پلی استرهای با انقباض بالا وجود دارد.